Charlie raadt aan… Changing Organizational Culture

Involve boekenweek

 

Charlie, wat maakt dit boek voor jou de moeite waard?
Dit is echt een tijdloos boek over change: de kennis is waar en blijft waar. Het geeft duiding aan iets wat ik voorheen nog niet kon beschrijven en dat vind ik mooi. In het boek behandelen Mats Alvesson en Stefan Sveningsson negen theoretische concepten aan de hand van een case.

Welke van deze concepten is jou het beste bijgebleven?
Het fenomeen hyperculture. Als organisaties iets willen doen met cultuur, beschrijven ze vaak een ist en soll situatie: respectievelijk hoe de cultuur nu is en hoe ze de cultuur graag zouden willen zien. Als je niet oppast, wordt de gewenste cultuur een hypercultuur: een wollig verhaal, vooral voor het management en vol open deuren waarmee je het moeilijk oneens bent. Prachtig, maar niet concreet of behulpzaam voor het veranderproces.

Hoe zie je dit fenomeen terug in jouw werk?
Hypercultuur komt best vaak voor, voornamelijk wanneer er een kloof tussen management en de werkvloer bestaat. Je merkt dat organisaties het dan lastig vinden om de gewenste cultuur echt te doorleven. Soms bestaat hij zelfs alleen in strategiedocumenten, op posters en in filmpjes.

Begrijp me niet verkeerd, een soll cultuur heeft een functie. Het is cruciaal dat leiders duidelijke richting geven aan veranderingen. Maar houd ook vooral in de gaten dat er geen kloof ontstaat tussen jouw stip aan de horizon en wat er ondertussen in het echt gebeurd.

Mocht die kloof toch zijn ontstaan, wat dan?!
Door realistischer te zijn. En handvaten te bieden voor hoe je de gewenste cultuur in een verhaal opschrijft dat rechtdoet aan zowel de ambities en vergezichten van de organisatie als het dagelijkse werk in de organisatie. En door verandering in het werk vorm te geven in plaats van naast het werk of als een helikopter erboven.

En als je ook nog een boek mag aanraden dat niet over organisaties, change of communicatie gaat?
Ik heb zeker niet één favoriet boek, maar ik raad graag het boek Monte Carlo van de Vlaamse auteur Peter Terrin aan. Ook dit boek is tijdloos. Het gaat over een enorm complexe emotie: miskenning. Vinden dat je ergens recht op hebt en het dan niet krijgen. Ik vind dat razend knap hoe Terrin geen woord te veel gebruikt – het boek heeft slechts 200 pagina’s – en toch zó tot de verbeelding spreekt.