Van Piek naar Piek, we zijn allemaal ziek

‘Druk, druk, druk’ we kennen het allemaal al jaren. Maar de laatste tijd bemerk ik een soort overtreffende trap van ‘drukheid’. En daar maak ik me dan in deze blog maar eens even druk over. Benieuwd of je dit herkent. En of we er iets aan kunnen doen…

De gemiddelde organisatie heeft tegenwoordig een fijne purpose, een meeslepende visie of ambitieuze strategie. Dat spreekt aan. Tegelijkertijd inspireren die ook een stevige serie aan projecten, programma’s en initiatieven. Die allemaal vragen om extra tijd en energie. Bovenop wat we eigenlijk dagelijks echt willen en moeten doen.

Wat ik daar van merk? Nou, zo één keer in de week een lichtelijk paniekerig telefoontje van een communicatie collega of (project)manager die constateert dat zijn of haar project niet lekker landt, gewoon weg niet aankomt, er geen energie of actie op vrij komt. En of we dat dan even kunnen repareren. Omdat het ons werk is stappen we dan vaak in. We helpen met een aantal intensieve mooie momenten, er komen mensen bij elkaar, die raken geïnspireerd. En dan………. gaat iedereen weer over tot de orde van de dag. Of nee, wacht, meteen op naar de volgende piek. Die zo nodig nog hoger is omdat dat specifieke onderwerp al een tijdje te weinig aandacht heeft gehad en nu extra urgent is.

Is dit een klaagzang? Nee, want we doen het graag. Het is wel een beetje een verzuchting. Want wat kost dit ons allemaal en is het echt nodig? Het kost namelijk niet alleen tijd en energie die ook in verbetering van het dagelijkse werk kan worden gestoken. Het kost ook relaties, want in de drukte ontstaan er irritaties, mensen trekken zich terug op hun eigen stukje en wijzen liever naar een ander. En, misschien nog wel belangrijker, het kost geloofwaardigheid. Hoe vaak stort je je niet in iets nieuws dat daarna toch weer op zeker een stille dood sterft. De animo neemt op zijn minst dramatisch af.

Dan de vraag: is het allemaal echt nodig en wat kunnen we er aan doen? Ik denk dat veel organisaties en de bazen die die organisaties leiden, lijden aan ‘prioritus’. Een welvaartsziekte voortkomend uit toezichthouder- of aandeelhoudersdruk, uit persoonlijke bewijsdrang of noem maar op. Die maakt dat we simpelweg geen keuzes maken, maar dat alles moet. En ook alles nu.

Mijn pleidooi: laten we elkaar spiegelen op wat er zo nodig allemaal tegelijk moet en ons eens afvragen of dat te doen is naast waar het echt om gaat. En dan drastisch wieden in alle initiatieven en alleen dat opstarten en doen wat daadwerkelijk gaat bijdragen aan de purpose, visie of strategie. Eén voor één, en dan ook helemaal tot het einde. Of – helemaal passend in de momenteel actuele experimenteer beweging – probeer er eens een aantal tegelijk en kijk waar energie op blijkt te zitten. En zet dat door, stop de rest weer.

Niet meteen een makkelijke oplossing, ik begrijp het. Maar het zou al zo helpen als we niet klakkeloos bij elke, ‘hé dit zouden we ook nog moeten doen’, zeggen, ‘da’s goed, geef maar hier, wij zorgen wel dat het landt.’ Maar eerst vragen: ‘ok, hoe past dat bij waar we heen gaan, is het behapbaar gezien alle andere lopende initiatieven?’ Eens kijken of we daarmee wat pieken kunnen besparen!